مختار فیاض؛ اسحاق طغیانی؛ غلامحسین شریفی ولدانی
چکیده
احمد شاملو نمایندهی اصلی شعر منثور در ادبیات معاصر ایران است. دربارهی وجوه مختلف شعری او در این قالب، مقالهها و نقدهای بسیاری نوشته شده است. بیشتر نگاه منتقدان معطوف بر بازنمایی شعر منثور از آینهی ...
بیشتر
احمد شاملو نمایندهی اصلی شعر منثور در ادبیات معاصر ایران است. دربارهی وجوه مختلف شعری او در این قالب، مقالهها و نقدهای بسیاری نوشته شده است. بیشتر نگاه منتقدان معطوف بر بازنمایی شعر منثور از آینهی شعر این شاعر بوده است؛ بنابراین برجستگیها و نقاط قوت او بیشتر بررسی شده است و بر نقاط ضعف شاعری او در مراحل چندگانهای که برای رسیدن به قلهی شعر منثور پیموده، بهجز در نمونههایی معدود و بهصورت گذرا، کمتر نگاه افکندهاند. بهنحوی که هیچ مقالهای تا امروز بهصورت مستقل و علمی رد ناشاعرانگیها را در شعر شاملو پی نگرفته است. در این مقاله کوشیده شده است عواملی چون تبدیل شعر به داستانگونه، نثرنوشته، نمایشنامهی کممایه، خطابه، گزارشواره و قطعهی ادبی و همچنین گرفتارشدن در چنبرهی مفهومگرایی صرف و فرافکنی که موجب لغزشهای شعر شاملو از شعریت به ناشاعرانگی شده، بررسی شود. روش تحقیق در این مقاله توصیفیتحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای است که در آن هشت عامل از عوامل ناشاعرانگی در شعر این شاعر بررسی شده است.
