زهره احمدی پور اناری؛ حکیمه دانشور؛ مهدیه افرا
چکیده
در این پژوهش مقطع غزلهای چهار شاعر قرن هشتم؛ میرکرمانی، خواجویکرمانی، عمادکرمانی و حافظ شیرازی بررسی میگردد تا هم کم و کیف درونمایۀ مقطع غزلیات این شاعران معلوم شود و هم ظرفیت معنایی مقطع غزل ...
بیشتر
در این پژوهش مقطع غزلهای چهار شاعر قرن هشتم؛ میرکرمانی، خواجویکرمانی، عمادکرمانی و حافظ شیرازی بررسی میگردد تا هم کم و کیف درونمایۀ مقطع غزلیات این شاعران معلوم شود و هم ظرفیت معنایی مقطع غزل مشخص گردد. برای انجام این تحقیق از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شدهاست؛ بدین منظور درونمایۀ تمام ابیات مقطع در دیوان غزلیات چهار شاعر استخراج و بررسی شد. نتایج تحقیق نشان داد که مقطع غزل جایگاهی برای ارائۀ درونمایههای متنوع غنایی و نیز مضامین غیرغنایی است؛ وجود درونمایههای واقعگرایانه از جمله رندانه (که زیربنای آن انتقاد اجتماعی است)، مفاخره، مدح، یادکرد وطن و بیان احوال شخصی در مقطع غزل، ظرفیتهای معنایی بیت پایانی غزل را میافزاید و باعث میشود که بیت مقطع در پژوهشهای تاریخی، جامعهشناسی و روانشناسی مد نظر قرار گیرد. همچنین نتیجۀ تحقیق نشان داد که بیت مقطع میتواند موضعی برای مضمونگرایی یا معناگرایی باشد؛ بهطوریکه شاعر مضمونپردازی چون میرکرمانی در بیت مقطع نیز به بیان مضامین عاشقانه میپردازد، اما شاعر معناگرایی چون حافظ با رویکردی برونگرایانه، دربارۀ خود (با مفاخره و بیان احوال شخصی)، دربارۀ دیگران (با مدح) و دربارۀ جامعه (با پند و انتقاد) سخن میگوید.
