دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 11 1 2019 05 22 Manuchehri and Compound Imagery: A Comparative Study of Imagery in the Poetry of Manuchehri and Prominent Poets of Khorasani Style منوچهری و آغاز ترکیب در تصویر؛ بررسی مقایسه‌ای سازه‌های تصویر اشعار منوچهری با شاعران شاخص سبک خراسانی 1 22 4870 10.22099/jba.2018.26551.2775 FA سیاوش حق جو دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده‌ی علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه مازندران مصطفی میردار رضایی دانشگاه مازندران Journal Article 2017 09 02 <strong> </strong> <strong>S. Haghjou</strong><strong>*</strong><strong>           M. Mirdar Rezaei</strong><strong>*</strong><strong>^*</strong> Mazandaran University <strong> </strong> <strong> </strong> <strong>Abstract</strong> Reflecting on the rhetorical structure and geometry of Manuchehri's imagery reveals distinct differences between his aesthetic views with those of the poets of Khorasani style showing him as a literary genius unique in his descriptive poems on nature.  This paper studies literary techniques and rhetorical devices in 500 lines of poetry by six prominent poets of Khorasani style: Rudaki, Ferdowsi Onsori, Farrokhi, Manuchehri and Naser Khosrow.  It is argued that poets of this style are concerned with the use of individual techniques and creation of simple and far-reached imagery while, Manuchehri is unique in terms of his use of combined rhetorical devices creating poetic images. In this sense, he seems to be the vanguard of Azerbaijani, Iraqi and even Indian style poets. <strong> </strong> <br clear="all" /> * Associate Prof of Persian Language & Literature, s.haghjou@umz.ac.ir ** PH.D. Candidate of Persian Language and Literature, mostafamirdar@yahoo.com تأمل در ساختار بلاغی و هندسه­ی تصویرهای منوچهری، تمایز آشکار و میزان تفاوت دیدِ زیباشناسانه­ی او نسبت به دیگر شاعران سبک خراسانی را پدیدار می­سازد و گستره­ی این اختلاف، او را تا مرز یک نبوغِ ادبی و تا سرحد شاعری یگانه و بی­تکرار- خاصه در توصیف تصویرهای طبیعت- برمی­کشاند. بررسی و سنجش ابزارهای ادبی و عنصرهای بلاغی موجود در زبان شاعران، یکی از شیوه­های دقیق برای شناخت و ترسیم سیر تطوّر تصویرهای شعری است. در این روش، بررسی شمار و شیوه­ی بیان عنصرهای ادبی برای انتقال صور بدیع و تازه­ی ذهنی، اهمیت بسزایی دارد و بنابراین موضوعِ «بسامد» در اولویت قرار می­گیرد. این جستار که با روش کمّی و آماری نوشته شده است، شگردهای منفرد و صناعات آمیغی بلاغی در 500 بیت از تصویرهای شعری 6 شاعر شاخص سبک خراسانی (رودکی، فردوسی، عنصری، فرخی، منوچهری و ناصرخسرو) را بررسی آماری می­کند. نتیجه­ی این مطالعه نشان­دهنده­ی تمایز هندسه­ی تصویرهای شعر منوچهری با دیگر شاعران این سبک است؛ در حالی که بیشتر کوشش شاعران این سبک به بهره­گیری از شگردهای منفرد و آفرینش تصویرهای ساده و به دور از پیچیدگی صرف می­شود، منوچهری با لحاظ استفاده از ابزارهای بلاغی آمیغی برای آفرینش تصویرهای شاعرانه در تمام سبک خراسانی یگانه جلوه می­کند و از این منظر، او پیشاهنگ شاعران سبک­های آذربایجانی، عراقی و حتی هندی است؛ شاخه­ای از تصویر که اوج حضور و بسامد آن را در نقش عاملی سبک­ساز در سبک هندی می­توان مشاهده کرد.<br /> <strong>واژه­های کلیدی: </strong>منوچهری، سبک، شگردهای ادبی منفرد، صناعات آمیغی. https://jba.shirazu.ac.ir/article_4870_8bbbab523b1b2c4394762d8efe8bd9c4.pdf