دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 5 4 2014 02 20 Narrative and Qur’anic Intertextuality in Ibn-e-Yamin Faryoomadi's Poetry بینامتنی قرآنی و روایی در شعر ابن یمین فریومدی 91 108 598 10.22099/jba.2014.598 FA جواد رنجبر دانشگاه پیام نور سجاد عربی دانشگاه پیام نور Journal Article 2012 12 08 Narrative and Qur’anic Intertextuality in Ibn-e-Yamin Faryoomadi's Poetry<br /> <br />J. Ranjbar*           S. Arabi^**<br />Payam Nour University<br /> <br />Abstract<br />Intertextuality is a new approach in literary criticism. Intertextuality was proposed by Julia Kristeva in the late 1960s. Intertextuality believes in the constitution of each text from other texts whether contemporary or the ones created in the past; in other words, each text is intertextual. In         Arabic literary criticism, it is called "contradiction" and because of the affinity between Persian and Arabic literatures, it can be considered as a good device of analysis for criticizing Persian literature. The linguistic and spiritual influence Ebn-e Yamin got from <em>Quran</em> and Tradition (Hadith), especially from Emam Ali (PBUH) is very much detectible in his poems.  This influence is the cause of different forms of intertextuality in his poems which are mostly created directly and consciously. The frequent type of intertextualty in his poems is "parallel negations" of which some are analyzed in this paper to emphasize the deep and inseparable connection of Persian culture and literature with <em>Quran</em> and Tradition.      <br /><br /><br clear="all" /><em><br clear="all" /></em><br /><br clear="all" /><br /><br />* Assistant Professor of Arabic Language & Literature,Javadranjbar232@yahoo.com<br /><br /><br />** M.A. Student of Arabic Language & Literature, Sajad_ara@yahoo.com چکیده<br />یکی از رویکردهای جدید نقد ادبی که در نتیجه­ی تحول بنیادین در ساختار نقد قدیم در غرب رواج پیدا کرد، نظریه­ی بینامتنی است. این نظریه که در اواخر دهه­ی شصت میلادی از سوی ژولیا کریستوا مطرح گردید، حاکی از جذبه­های هر متن، با بسیاری از متون دوره­های مختلف معاصر یا پیش از خود است و یا به عبارتی دیگر، هر متنی، بینامتنی است. این نظریه اکنون با عنوان «تناص» در نقد عربی معروف شده است و با توجه به تعامل تنگاتنگ متون فارسی و عربی، این پدیده در ادبیات فارسی  نیز می­تواند معیار بررسی و نقد قرار گیرد. تأثیرپذیری لفظی و معنوی ابن یمین از مضامینِ آیاتِ قرآنی و احادیثِ اهل بیت(ع) به­ویژه امام علی(ع)، در اشعار وی به فراوانی دیده می­شود. این اثرپذیری، باعث شکل‌گیری انواع و اشکال بینامتنی در اشعار وی گشته است که در اغلب موارد، به شکل آگاهانه و مستقیم صورت پذیرفته است. پربسامدترین نوع بینامتنی در اشعار ابن یمین از نوع  نفی متوازی یا امتصاص است که در این نوشتار، برخی از آن­ها تبیین و تحلیل شده است تا تاکیدی باشد بر پیوند عمیق و ناگسستنی فرهنگ و ادب پارسی با مناهل قرآن و اهل بیت(ع). <br /><br /> https://jba.shirazu.ac.ir/article_598_871654dff8acf23a32d4f668cf526540.pdf