دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 individual flourish of beloved in saebs lyric جلوه های خاص معشوق در غزل های صائب 1 20 3613 10.22099/jba.2016.3613 FA زهره احمدی پور اناری عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان Journal Article 2014 10 09 Love, as the definitive theme of lyric poetry, has been embedded in, and encriched, the Persian sonnet in worldly and spiritual manifestations. The expression of love, be it the mundane or the immaterial, requires the articulation of the bond between the lover and the beloved. This article studies Sa’eb’s descriptions of the beloved to address three questions: How can we describe the inward and outward characteristics of Sa’eb’s beloved? What are the differences between the beloved in the sonnets of Sa’eb and those in other works of Persian literature? And to what extent is the image of the beloved influenced by the style of the poet in question? An interpretation of more than half of his sonnets reveals that the manifestation of the beloved in Sa’eb’s body of work differ from the accepted image of the beloved in the Khorasani and Iraqi styles of Persian poetry. It will be argued that Sa’eb’s is a more intricate description of the beloved whose colourful features and emotional expressions constitute a remarkable image of the beloved in the Persian lyric tradition. Keywords: Sa’eb, love, sonnet, the beloved عشق مهم ترین مضمون غزل است که در دو شاخه ی عشق آسمانی و عشق زمینی حضور داشته و غزل فارسی را غنی و دلنشین ساخته است. بیان معانی عاشقانه از هر نوع (آسمانی و زمینی )که باشد مستلزم بیان رابطه عاشق و معشوق است. معشوق مرکز و محور غزل های عاشقانه است، تصویر او نشان دهنده ی دیدگاه غزلپرداز نسبت به عشق و معشوق است. شاید در نگاه اول بپنداریم معشوق در غزل فارسی به صورت کلی توصیف شده ، چنانکه می توان گفت یک تیپ است نه شخصیت ، این حرف تا حدود زیادی درست است، اما در این تحقیق به بررسی توصیف های صائب از معشوق می پردازیم تا ببینیم معشوق از نظر ظاهری و اخلاقی چگونه است و کدام ویژگی ها، معشوق غزل صائب را متمایز ساخته است و تاچه اندازه معشوق غزل او تحت تاثیر سبک شاعر قرار گرفته است؟ یکی از مهم ترین پرسش ها دربارهء معشوق، ماهیِت اوست. در غزل فارسی، معشوق می تواند معشوق الهی، معشوق انسانی و معشوق نمادین (که نمایندهء خواسته ای از عاشق است) باشد. در این تحقیق روشن می شود که معشوق صائب در عاشقانه های غیر عرفانی یک شخص است یا نماد؟

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3613_127d2eeabfdbf425b8b20166b26ac422.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 Plentiful mercy; description of a Hafiz’s distich عطای کثیر؛ شرح بیتی از حافظ 21 30 3704 10.22099/jba.2016.3704 FA محمدرضا اکرمی دانشگاه آزاد فسا Journal Article 2015 02 17 The distich “To the Lovers, wealth of both worlds as a barleycorn/ That, this is little chattel and that is plentiful mercy,” has been registered and interpreted differently in various versions of Hafez. This paper seeks to offer an overview of these interpretations and provide a correct reading and sound meaning for the distich. In available interpretations, two issues have been overlooked. First, two phrases of the distich, “little chattel” and “plentiful mercy,” refer to the Quran and mean, respectively, “the blessings of this world” and the “hereafter.” Second, the keh (that) at the beginning of the second hemistich has been taken to signify “for” by the majority of interpreters and “but” by a few others. In this paper, I argue that in the keh has an explanatory meaning: it associates its preceding words to the following sentence and adds an explanation. Hafez has frequently used this kind of keh and a number of them will be cited to back the argument. Keywords: Hafez, little chattel, plentiful mercy, interpretation, keh (that) چکیده بیت «نعیم هر دو جهان پیش عاشقان به جوی/ که این متاع قلیل است و آن عطای کثیر» با ضبط‌ها و معانی متفاوتی در تصحیح‌ها و شرح‌های دیوان حافظ آمده است. این مقاله ضمن بررسی این موارد، در پی آن است تا شکل سالم و معنی درستی از بیت ارائه دهد. دو موضوع را شارحان در شرح بیت در نظر نگرفته‌اند؛ یکی بررسی دو ترکیب قرآنی "متاع قلیل" و "عطای کثیر" که معادل نعمت‌های دنیا و آخرت است و دیگر این که شارحان "که" را در ابتدای مصرع دوم، "که" ربط تعلیلی به معنی "زیرا که" معنی کرده‌اند و یک شرح نیز آن را به معنی "بلکه" دانسته است. نگارنده معتقد است در این بیت، حرف ربطِ "که" حرف پیروِ (ربطِ) اسم‌پرداز یا توضیحی است. این نوع "که" کلمه یا ترکیب پیش از خود را با جمله‌ی پس از خود مرتبط می‌سازد تا در باره‌ی آن توضیح و تفسیری ارائه دهد. حافظ بارها این نوع "که" را به‌کار برده است که با ذکر شواهدی از آن در متن مقاله، نظریه‌ی فوق قوت می‌یابد. کلید واژه: حافظ، متاع قلیل، عطای کثیر، حرف ربط "که" توضیحی.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3704_7c453b7af5da725d6d9fc165dac0701b.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 Comparative Study of Some Original Robaiat of khayyam with Some referred Robaiat to him by SFL view بررسی تطبیقی ساخت موضوعیِ رباعیات اصیل خیام با برخی رباعیات منسوب به وی 31 50 3655 10.22099/jba.2016.3655 FA طاهره ایشانی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهران حسین رضایی لاکسار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2015 12 19 The examination of the originality of Persian literary works by way of the scientific method may lead to a set of criteria to ascertain authenticity. It may also lead to a proper verdict as to the originality of those texts whose authorship are yet in question. Despite a remarkable body of scholarship on the Rubaiyat of Omar Khayyar, debate over the originality and even the number of Khayyam’s couplets are still unresolved. In this article, as a result, we attempt to study and compare the thematic structures of two sets of twenty couplets, one original and the other acribed to Khayyam, by way of employing an analyitic-statistical and linguistic methodology. Our assessment of the texts indicates that Khayyam’s admittedly original work is more intelligible and strucutally simple whereas the works ascribed to the poet are rather intricate and prone to marked structures. From this vantage point, and by virtue of their varying structures, we conclude that the category of couplets ascribed to Khayyam are definitely not his. Key Words: Khayyam, authentic Rubaiyat, ascribed Rubaiyat, functional linguistics, thematic structure. بررسی اصالت متون مختلف ادب فارسی با استفاده از الگوهای علمی و چارچوب‌های مشخص، می‌تواند از طرفی، معیاری واحد برای داوری دربارة اصالت این متون به دست دهد، و از طرف دیگر، بسیاری از این متون را که هنوز اصالتشان مورد تردید است از بلاتکلیفی خارج کند. رباعیات خیام از جملة آثاری است که علی‌رغم پژوهش‌های فراوانی که دربارة آن انجام شده است، هنوز بر سر آن اختلاف بسیاری وجود دارد و تعداد رباعیات اصیل این شاعر هم‌چنان نامشخص است. از این رو، در مقالة حاضر کوشیدیم تا با به‌کارگیری الگویی زبان‌شناختی، و با استفاده از روشی توصیفی-تحلیلی و آماری به بررسی و مقایسة 20 رباعی اصیل و 20 رباعی منسوب به خیام از منظر ساخت موضوعی بپردازیم، و پس از تجزیه و تحلیل داده‌ها دریافتیم که ویژگی رباعیات اصیل خیام سادگی بیش‌تر و استفادة کم‌تر از ساخت‌های پیچیده است، در حالی که رباعیات منسوب گرایش بیش‌تری به پیچیده‌گویی و استفاده از ساخت‌های نشان‌دار دارند. بدین ترتیب، با توجه به تفاوت قابل توجه دو پیکره از منظر ساخت موضوعی، به این نتیجه رسیدیم که رباعیات منسوبی که در مقالة حاضر بررسی شده‌اند، دست کم از این منظر، متعلق به خیام نیستند.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3655_b7b6fdb34ad64f2c3143ed64cb763aa3.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 Analysis of the Imaginative structure " thirsty and Wall " Masnavi , According to the structures of the imagination from the point of view Zhylbr Durand تحلیل ساختار تخیلی داستان «تشنه و دیوار» مثنوی براساس ساختارهای نظام تخیل در آرای ژیلبر دوران 51 70 3705 10.22099/jba.2016.3705 FA سارا پورشعبان دانشگاه شهرکرد احمد امین دانشگاه شهرکرد Journal Article 2015 06 24 Studying the nature of imagination and poets’ and artists’ imaginative structure has an important place in literary criticism. Today, the basis of text interpretation is studies of imagination. Gilbert Durand (1921-2012), the French scholar of imagination and myths, developed a scientific method to retrieve the true value of imagination, which was neglected for two centuries in the West. This article reflects on the views of Durand and analyzes the structure of a Masnavi story, “The Thirsty Threw a Stone into the Water.” In this tale, Rumi depicts a scene where the act of throwing stones and bricks into water is repeated. An examination of this story based on Durand’s views, one can deduce that the narrator has been influenced by symbolic imaginariessystem ofnight dreams. This system comprises certain characteristics such as repetition, dependence of one on the material world and cyclic understanding. Keywords: Masnavi, fiction, imagination structure, nightly imagination system, daily imagination system. بررسی ماهیت خیال و ساختار تخیلی‌ای که شاعران و هنرمندان بر مبنای آن تفکر می‌کنند، در مباحث نقد ادبی و هنری از جایگاه والایی برخوردار است. مبنای بسیاری از رمزگشایی‌های متنی امروزه بر عهده کاوش-هایی در حوزه تخیل‌شناسی است. ژیلبر دوران (متولد 1921) تخیل‌شناس و اسطوره‌پژوه فرانسوی قرن بیستم، توانست با ابداع روشی علمی، اعتبار حقیقی تخیل را که به مدت دو قرن در غرب انکار می‌شد، دوباره بدان بازگرداند. این مقاله قصد دارد با تعمق در آرای این اندیشمند به تحلیل ساختارهای تخیلی داستان «کلوخ انداختن تشنه از سر دیوار در جوی آب» در ابتدای دفتر دوم مثنوی، روی آورد. مولوی در این حکایت، صحنه‌ای را ترسیم می‌کند که در آن عمل/کنشی (پرتاب سنگ و خشت به آب) تکرار می‌شود. این صحنه یک تخیل است. همچنین بر طبق قراینی که به دست خواهیم داد، مشخص می‌شود که نگاه و اندیشة تخیل-پرداز راوی نسبت به جهان، تحت تأثیر ساختارهای منظومه شبانه تخیل است. این منظومه که مربوط به ساختارهای اسرارآمیز یا آنتی‌فرازیک و ساختارهای دراماتیکی یا ترکیبی است با ویژگی‌هایی چون: تکرار، وابستگی فرد به جهان و دیدگاه تعاملی او نسبت به جهان، گرایش به عمل مینیاتورسازی و درک چرخه‌ای و... مشخص می‌شود.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3705_50a06fb18a1012a80a15f5cb656fdd0d.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 Demetaphorization of "Sky" in Persian Classic Poems استعاره زدایی از واژه آسمان در اشعار کلاسیک فارسی 71 94 3536 10.22099/jba.2016.3536 FA مهدی رضائی هیئت علمی دانشگاه سلمان فارسی کازرون سید هاشم خاتمی هیئت علمی دانشگاه سلمان فارسی کازرون Journal Article 2015 08 30 In Persian language and classical poetry, there is a variety of texts about the “sky” and its impact on humankind. The word is often interpreted as a metaphor for fate or divine power. However, a look at the mythological background of the metaphor reveals that it is not merely a figure of speech; rather it refers to beliefs, both Iranian and non-Iranian, that have found their way, like other religious concepts, into Persian poetry. This article examines the origins of the word “sky” with reference to ancient Iranian texts and other cultures’ myths. Given the expanse of Persian classical literature, the divans of four fifth-century poets are referenced: Onsori, Manuchehri, Naser-Khosro and Mas’ud-e Sa’d. Exploring the different applications of the word “sky” in these divans, in comparison with preceding myths and historical ideas, indicates that all the applications of the word have ideological backgrounds which are, consciously or otherwise, reflected in the poetic languages of the poets. Keywords: Sky, Mythology, De-metaphorization, Poems. در زبان فارسی و اشعار کلاسیک درباره آسمان و تأثیر آن‌ بر انسان‌ها مطالب متنوعی مشاهده می شود. معمولا هنگام شرح و توضیح این اشعار به آرایه استعاره یا مجاز متوسل شده و اغلب آسمان، استعاره یا مجاز از خداوند، قضا و قدر و... دانسته می‌شود. با نگاهی به پیشینه اعتقادی و اسطوره‌ای مشخص می‌شود، آنچه در زبان موجود است و به تبع آن در بسیاری از اشعار راه یافته است، نه تنها مجاز یا استعاره نیست؛ بلکه باورهایی استوار در فرهنگ گذشتگان اعم از ایرانی و غیرایرانی است که همانند دیگر عناصر دینی و باوری بر محمل زبان به اشعار و زبان کنونی فارسی راه یافته است. این پژوهش سعی دارد تا به ریشه‌یابی آسمان و باورهای پیرامون آن براساس متون کهن ایرانی و اساطیر و باورهای ملت‌های دیگر بپردازد و شواهد کاربردی آن باورها را در زبان فارسی با استناد به مثال‌های شعری تبیین نماید. به دلیل گستردگی ادبیات فارسی، دیوان چهار شاعر پارسی زبان سده پنجم؛ عنصری، منوچهری، ناصرخسرو و مسعودسعد به عنوان ملاک در نظر گرفته می‌شود. پس از بررسی کاربردهای مختلف آسمان در این اشعار و مقایسه آن با اساطیر و باورهای متقدم بر آن‌ها مشخص می‌شود که همه کاربردهای آسمان در آن‌ها دارای زمینه‌های اعتقادی بوده که به صورت خودآگاه یا ناخودآگاه در زبان این شاعران منعکس گشته است.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3536_99dece57934a5c1801fca4ee276b9e61.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 An Analysis on the Representations of Self-actualization in Manteghotteir of Attar According to Rogers' Theory نقد و بررسی نمودهای خودشکوفایی در منطق‌الطیر عطار بر اساس نظریه‌ی راجرز 95 112 3675 10.22099/jba.2016.3675 FA بیژن ظهیری ناو دانشگاه محقق اردبیلی محمود رضایی دشت ارژنه دانشگاه شیراز زهرا محمد حسنی صغیری دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article 2015 06 08 Innate human tendency towards self-actualization and perfection informs a significant body of work in Persian literature, particularly when it steps into the mystical terrain and becomes enmeshed with religion. Attar’s Manteq al-Teir is a notable example that delves in the theme of self-discovery, and summons the reader to attain perfection and evade worldly attachments, a path that we suggest broaches the concepts proposed in “humanistic psychology.” With its focus on humanity and its positive aspects such as self-reliance and genuineness, humanistic psychology does in our view express ideas that are relatively consistent with mystical thought and has therefore addressed issues such as self-actualization. In this article, we analyze Manteq al-Teir following humanistic psychology, and according to Roger’s ideas in particular, to demonstrate that the ways in which Attar’s wayfaring birds achieve perfection and self-actualization follow the five fundamental characteristics of Roger’s theory of humanistic psychology. Key Workds: Attar, Manteq al-Teir, self-actualization, humanistic psychology, Rogers’ theory گرایش فطری انسان به خودشکوفایی و کمال، به‌ویژه وقتی که ادبیات به حوزه‌ی عرفان قدم می‌گذارد و با چاشنی شریعت و طریقت آمیخته می‌گردد، گستره‌ی عظیمی از ادبیات ایران‌‌شهر را به خود اختصاص داده است. منطق‌الطیر عطار از جمله آثاری است که با درونمایه‌ی اصلی دیدار با خویشتن و شناخت خود، بشر را به فارغ شدن از متعلقات ناسوتی و نیل به کمال فراخوانده است و از رهگذر این اندیشه، به رویکردی از علم روانشناسی به نام «روانشناسی انسان‌گرا» نزدیک می‌شود. روانشناسی انسان‌گرا با قرار دادن انسان در مرکز توجه و با تأکید بر روی جنبه‌های مثبت انسان و تکیه بر «خویشتن» و «خود» فرد و اصالت بخشیدن به اصل بشریت، با بیان و روشی متفاوت با اندیشه‌ی عرفانی، به بحث درباره‌ی خودشکوفایی پرداخته است. در این جستار، منطق‌الطیر عطار از منظر روانشناسی انسان‌گرا و بر اساس الگوی خودشکوفایی راجرز نقد و بررسی گردید و روشن شد که در این اثر بشکوه نیز پرندگان سالک، جهت رسیدن به خودشکوفایی و کمال، پنج شاخصه‌ی بنیادین نظریه‌ی راجرز را در خود متبلور کرده‌اند.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3675_66cd786a9b288b7a8acacdc5ee3cb7eb.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 The style features of Nima Yushij language in Seqrim Castle poetry ویژگی‌های سبکی زبان نیما یوشیج در منظومه‌ قلعه‌ سقریم 113 138 3764 10.22099/jba.2016.3764 FA غلامرضا فولادی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور فهیمه حیدری جامع بزرگی دانشجوی دکتری Journal Article 2015 12 21 What today is recognized as Nima-esque modern or “New Poetry” [she’r-e no] is the outcome of ideas, transformation, and a range of (re)actions that constitute the quasi-experimental poetry of Nima Yushij. It is widely accepted that “Qoqnus” was the point of departure for what would evolve as Nima’s New Poetry. However, the creative process previous to this work is worthy of investigation, hence the topic of this paper. The Seqrim Castle [qal’e-ye Seqrim] is Nima’s final long poem before the publication of “Qoqnus.” We argue that research on the characteristics of Nima’s style and language in this log poem sheds light on the development of linguistic structures manifest in the works of this innovative poet. By way of the structuralist methodology of Roman Jakobson, we study the formations of language in The Seqrim Castle and demonstrate that in spite of the fact that the poem adheres to the established Mathnavi model, it is also an early indication of Nima’s emerging tendencies to interfere with syntactic structures, and to employ conversational language in poetry. We conclude that the poem is a bridge between the classical and the New Poetry of Nima Yushij. Key Words: Structure of language, The Seqrim Castle, Nima Yushij, Roman Jakobson آنچه امروز با نام شعر نو نیمایی رسمیت یافته است، محصول تأمل،‌ تغییر، آزمون و سلسله‌ای از کنش و واکنش‌های شبه‌آزمایشگاهی نیما یوشیج است. همگان شعر «ققنوس» را نقطة آغاز شکل تکامل‌یافتة‌ شعر نو نیمایی دانسته‌اند؛ اما فرایند پیش از تکامل این نوع، زمینه‌ای پژوهش‌پذیر است که در این نوشتار به آن پرداخته‌ایم. این منظومه، آخرین منظومه‌ی بلند نیما است که پیش از شعر «ققنوس» سروده شده است. پژوهش در باب ویژگی‌های زبان نیما در این منظومه، روند شکل‌گیری ساختارهای زبانی را در آثار این شاعر نوپرداز آشکار می‌کند. نگارندگان، با شیوه‌ای تحلیلی و با نگاهی به روش ساختاری‌‌زبانشناختی یاکوبسن، زبان را در این منظومه مطالعه کرده‌اند. بررسی زبان، در این منظومه نشان داد که نیما در بخش‌هایی از منظومة قلعة سقریم تمایلات نوگرایانه‌ای چون شیوة خاص استفاده از ساختار‌های نحوی و به‌کارگیری زبان محاوره در شعر دارد؛ اما در برخی جنبه‌ها همچون برگزیدن قالب مثنوی و‌ تمایل فراوان به خلق فضای آرکائیک در سه سطح واژه و جمله و روایت، دنباله‌رو شعر کهن است. درحقیقت، نخستین تحولات نوگرای زبانی نیما در منظومة قلعة سقریم مشاهده می‌شود. گویی این منظومه، پلی است میان شعر کلاسیک و نو نیما یوشیج.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3764_517014587d73669ccd3f77e3c8913603.pdf

دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 8 3 2016 11 21 Investigating Color Style Prospects in Hosein Monzavi Poems and Comparing Them with Persian Literature Tradition تنوع متمایز رنگ در اشعار حسین منزوی و تحلیل جلوه‏های نوآورانه و تقلیدی آن 139 166 3567 10.22099/jba.2016.3567 FA محمد مرادی دانشگاه شیراز Journal Article 2015 08 17 Color is one of the main elements of image construction and an important one in poetry. Successful poets have used color to achieve a personal style in image-construction and to suggest their connotations to readers. Hossein Monzavi is a contemporary ghazal-writer whose poetry is structurally and linguistically innovative; he emphasizes objectivity and the creation of fresh and colorful images. In all his poems, words that suggest colors are used 904 times, of which around sixty percent refer to a color, and the rest imply gray or colorlessness. Monzavi has contributed to the development of the Persian ghazal and influenced a number religious poets and songwriters as well as “New” poets -- followers of Nima -- after the revolution. In this paper, through a comparative analytic method, the frequency of colors in Monzavi’s collection of poems is discussed and classified into 16 categories. In addition, his innovative and imitative use of colors is explored and compared to contemporary and classical poets. A finding of this study is that in Monzavi’s poetry, the diversity and frequency of words that suggest a color is much more than contemporary poets, even more than a painter-poet such as Sohrab Sepehri. In making use of words that suggest colorlessness, he is the least innovative, but in the use of pink, orange, purple and to some extent green, blue, brown, gray and amber, the differences of his style are more visible. Moreover, his new conception of colors is manifested in the beloved’s eyes, body and clothing, descriptions of time and seasons, and his own unique experiences, such as addiction and aspects of his personal life. Keywords: color, contemporary ghazal, Hossein Monzavi, innovation, imitation یکی از غزل‏سرایان موفق معاصر که در شعر خود، علاوه بر نوگرایی‏های ساختاری و زبانی، به عینیت و آفرینش تصاویر تازه و رنگارنگ اهمیت داده‌، حسین منزوی است. در اشعار او 904 بار از واژه‌های متضمن رنگ استفاده شده که از این مجموعه بیش از 60 درصد را واژه‌های فامی و بقیه را واژه‌های بی‏فام و خاکستری تشکیل داده‌است. باتوجه به اهمیت منزوی در سیر تحول غزل و تأثیری که بر برخی شاعران مذهبی، ترانه‏سرا و حتی نیمایی‏سرایان پس از انقلاب گذاشته، در این مقاله، به روش تحلیلی- مقایسه‏ای، ضمن بیان بسامد انواع رنگ در مجموع اشعار منزوی و طبقه‌بندی آن‏ها در16 دسته، میزان نوآوری و تقلید او در کاربرد رنگ‏ها، بررسی و با شاعران گذشته و معاصر، مقایسه شده است. از یافته‏های پژوهش حاضر این است که تنوع واژه‏های متضمن رنگ و دامنه‏ی معنایی القای آن در اشعار منزوی، متمایز با اغلب شاعران معاصر، حتی بیش از شاعری نقاش چون سهراب سپهری است. او در کاربرد رنگ‏های بی‏فام کمترین میزان نوآوری را نشان داده و بیش‏ترین نمود تمایزش، مربوط به رنگ‏های صورتی، نارنجی، بنفش و تاحدودی کهربایی، سبز، آبی، قهوه‏ای و خاکستری است. همچنین تلقی‏های تازه‏ی او از رنگ عمدتا مربوط به رنگ چشم، بدن و پیراهن معشوق، تجربه‏های منحصر به فرد منزوی مثل اعتیاد و تخدیر و توصیف زمان، فصل‏ها و برخی جلوه‏های فردی زندگی اوست.

https://jba.shirazu.ac.ir/article_3567_85ca4bf41b51164d315203c7814f1023.pdf