معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 Pathology of Linguistic Narcissism in Poems of Shamloo آسیب‌شناسی نارسیسیسمِ زبانی در شعر شاملو 1 26 5485 10.22099/jba.2019.33533.3383 FA اسد آبشیرینی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article 2019 05 09 Abstract The way a poet uses language will be determinant in the form and structure of his poetry. By employing the archaic language, with all its potentials, Shamloo has established his own peculiar language in the field of modern Iranian poetry. Literary critics have found that although Shamloo is believed not to fully master the poetic features of the language of the past, he, thanks to his outstanding artistic talent, has composed immanent poems recorded in the contemporary Persian literature. In this study, we seek to examine aspects of Shamloo's poetry that have been affected by a kind of "linguistic narcissism" under the influence of ancient language (this will be discussed in the introduction and in the analysis section in detail). The method of this research is analytical-critical and after explaining the theoretical foundations, the researcher has examined Shamloo's poems, affected by archaic language, to find traces of linguistic narcissism. The findings of this study show that excessive attention Shamloo has given to language has, occasionally, seriously damaged the form and content of his art. چگونگی شیوهی استفادهی هر شاعر از زبان، بهقطع در فرم و ساختار شعر او سرنوشت‌ساز خواهد بود. شاملو با بهکارگیری امکانات زبان آرکاییک توانسته است، قلمروِ زبانِ شخصی خود را در حوزهی شعر مدرن ایران تثبیت کند. از نگاه منتقد به دور نمیتواند بود که شاملو در مسیر بلوغ هنریِ شعر خود، بهتمامی نیز از منافع بوطیقای زبان گذشتگان بهرهور نبوده است و در موارد موفّقِ کار (که کم هم نیستند)، با ارادهورزی هنری، اشعاری ماندگار به کارنامهی ادبیات معاصر فارسی ارزانی داشته است. در این پژوهش در پی بررسی جوانبی از شعر شاملو هستیم که با تأثر از جاذبههای زبان باستان‌گرایانه، به نوعی «نارسیسم زبانی» دچار شده است (این مطلب در مقدمّه و بهطور مبسوط در تحلیل بحث خواهد آمد). روش این پژوهش تحلیلی – انتقادی است و بعد از توضیح مبانی نظری، به دستهبندیِ عملیِ آسیبهای خودشیفتگی زبانی، در شعر شاملو توجه شده است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که زبانورزی بیش از حد شاملو، در برخی از موارد آسیبهایی جدی به شکل و محتوای هنر او وارد کرده است.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 the cradophiles in Hafez's sonnets جایگاه ترادفات معطوف در غزلیات حافظ 27 46 5482 10.22099/jba.2019.33805.3410 FA یوسف اصغری بایقوت گروه زبان و ادبیات فارسیی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، کرمان، ایران مهدی دهرامی دانشگاه جیرفت Journal Article 2019 05 31 The cradophiles occurs when two or more terms have the same meaning in the same sense. Sometimes these words are mentioned in poetry, while mentioning one of them is enough to convey meaning. In literature, the technical style of this method has expanded, but in traditional poetry, the factors of which are weight limits, independence of abyat, negation of the semantic circle and lexical association, distancing from belief, observance, promotion of aby, etc., a poet's bed of rhetoric , It does not seem to be so common and artistic. Nevertheless, in the poems of the great poets of this structure, there is a significant frequency. The preceding article examines this issue in Hafez's poetry, and has shown that Hafez has also been repeatedly referred to the category of cordons. Credits in his poetry have been made for reasons such as carrying some of the meaning of the word to another, using conventional and standardized terms, creating proportions and phonetic clusters, lexical proportions, and creating inspiration, emphasizing meaning, creating bilingual structures, etc. ترادف هنگامی روی میدهد که دو یا چند لفظ، دلالت تقریبا یکسانی به معنایی واحد داشته باشد. گاهی این واژگان در شعر به صورت معطوف ذکر می‌شود، درحالیکه ذکر یکی از آنها برای انتقال مقصود بسنده است. در ادبیات منثور با شکل‌گیری سبک فنی این شیوه گسترش یافت. اما در شعر سنتی که عواملی چون محدودیت‌های وزنی، استقلال ابیات، نکاستن از دایرهی معنایی و تداعی واژگانی، دوری از اطناب، رعایت ایجاز، پرمایگی ابیات و امثالهم بستر لفاظی را از شاعر می‌گیرد، بهنظرمی‌رسد این شیوه چندان رایج و هنرمندانه نباشد. با وجود این، در اشعار شاعران بزرگ، این ساختار بسامد چشمگیری دارد. مقالهی پیش رو این موضوع را در شعر حافظ بررسی کرده و نشان داده حافظ نیز بارها به مقولهی ترادفات معطوف وارد شده است. ترادفات در شعر او به دلایلی چون حمل بخشی از معنای واژه به واژهی دیگر، کاربرد معطوفات مرسوم و قالبی، ایجاد تناسبات و خوشههای آوایی، تناسبات واژگانی و ایجاد ایهام، تاکید بر معنا، ایجاد ساختارهای دوزبانی و غیره انجام گرفته است.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 The Reflection of Femininity in Mahasti Ganjayee’s Quatrains (Rubāʿī) بازتاب زنانگی در رباعیات مهستی گنجوی 47 64 5461 10.22099/jba.2019.33156.3339 FA سیداحمد پارسا دانشگاه کردستان، دانشکده علوم انسانی مهین کریمی گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبان، دانشگاه کردستان Journal Article 2019 04 12 Abstract Mahasti Ganjavi (577-490 AH), renown for her quatrains, was a pioneering poet; her worldview and life condition led her to compose poems that were unprecedented in the poetry of classic female poets in Persian literature. In the past, Mahasti was not welcomed owing to some unsound judgments about her character; in modern time, too, some published studies have done her an injustice. The present study aims at uncovering the feminine features of Mahasti in her quatrains. The research is descriptive and the data are collected by document and library research process, followed by content analysis. The results of the research show that Mahasti's poems express her feminine feeling and experience freely. Her feminine traits include expressing love and affection for the opposite sex, referring to her gender, feminine images and features, silent feminist protest, conservatism, and feminine erotic language, explained in detail in the article. مهستی گنجوی(490-577ق) بانوی رباعیسرا، بسیار پیشروتر از زمان خود زیسته است؛ زیرا جهانبینی و وضعیت زندگی او موجب سرودن اشعاری شده که با توجّه به شعر زنان شاعر کلاسیک در تاریخ ادبیات فارسی کم سابقه است. مهستی در گذشته با قضاوتهای نادرست، مورد بی مهری قرارگرفته است و در زمان معاصر نیز این اجحاف در برخی پژوهشها دربارهی او هویّداست. نشاندادن ویژگیهای زنانهی مهستی در رباعیاتش از اهداف پژوهش حاضر است. پژوهش، به شیوهی توصیفی و دادهها به روش سندکاوی و کتابخانهای گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا تجزیه و تحلیل شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که مهستی بیهیچ پردهپوشی آنچه احساس و تجربهی زنانهاش اقتضا میکند، در شعر نمایان میسازد. از خصوصیات زنانهی او میتوان به ابراز عشق و علاقه به جنس مخالف، اشاره به جنسیت خود، تصاویر و ویژگیهای زنانه، اعتراض خاموش فمنیستی، محافظهکاری، زبان اروتیک زنانه اشاره کرد که در متن مقاله با ذکر نمونه به تفصیل بیان شده است.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 The Study of Perdition and Survival from Sanai's Point of View Based on the First Mystical Tradition بررسی فنا و بقا از منظر سنایی بر مبنای سنت اول عرفانی 65 90 5465 10.22099/jba.2019.33491.3379 FA سمانه جاری دانشجوی دکترا/ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان محمدرضا نصراصفهانی دانشیار و عضو هیئت علمی/ گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان Journal Article 2019 05 07 Abstract Perdition and survival, enjoying a special status in Islamic mysticism, are important issues in the first mystical tradition and are manifested in the works of poets and mystics in various forms. Each of the mystics has tried to express these two issues based on their personal experience. Sanai, the great poet and mystic of the sixth century AH, is no exception. This research has tried to focus on Perdition and survival from Sanai's point of view. In the first mystical tradition, man and God are two distinct beings whose essence, attributes, and actions dissolve into one another. Perdition and survival are divided in two general categories: inwardness and appearance. In Perdition, the mystic willingly loses his existence and returns to god, the eternal. Perdition is a prelude to survival. Here, human being is endowed with the attributes of God and achieves true eternal survival. In this research, documentary-library and descriptive-analytical methods were used. First, notes were taken of the issues related to the perdition and survival. Then, they are analyzed and explained. To the best knowledge of the researcher, this is the first time that Sanai's view on perdition and survival, their types, varieties and status have been scrutinized. He enumerates the perdition and survival of the appearance and interior, assigns degrees to each, and confers the highest degree to the perdition of the essence, being dissolved into the essence of truth. At this stage, all gaps (veils) are removed. فنا و بقا از مهمترین مباحث سنت اول عرفانی است و در عرفان اسلامی جایگاه ویژهای دارد و در آثار شعرا و عرفا به شکلهای گوناگونی متجلی شده است. هریک از عرفا کوشیدهاند تا با استفاده از تجارب شخصی خود به بیان این دو موضوع بپردازند. سنایی، شاعر و عارف بزرگ سدهی ششم هجری، نیز از این امر مستنثنی نیست. این پژوهش، کوشیده تا به بیان فنا و بقا از دیدگاه سنایی بپردازد. در سنت اول عرفانی، انسان و خدا، دو موجود متمایز از یکدیگرند که ذات و صفات و افعال یکی در دیگری فانی میشود. فنا و بقا به دو بخش عمدهی ظاهر و باطن تقسیمبندی شده است. در فنا، عارف از اراده و وجود خود فانی و نیست میشود و پس از آن به حقتعالی باقی میگردد. فنا، مقدمهای برای دستیافتن به بقاست. بنده به صفات خداوند متصف میشود و به بقای حقیقی دست مییابد. روش تحقیق در این گفتار، اسنادی-کتابخانهای و از نوع توصیفی-تحلیلی است. ابتدا مطالب مربوط به فنا و بقا یادداشتبرداری، سپس به تفصیل دربارهی آن بحث شد. ارائهی دیدگاه سنایی دربارهی فنا و بقا، بررسی انواع و اقسام فنا و بقا و درجاتشان، از نوآوریهای این پژوهش است. وی از فنا و بقای ظاهر و باطن یاد میکند و برای هرکدام درجاتی را قائل است و بالاترین درجه را فنای ذات بنده و باقیشدن به ذات حق میداند که در آن تمامی حجابها از پیش چشم عارف برداشته میشود.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 The evaluation of Identity Sense in Rumi's Self-Portrait Based on the Analysis of Shams' Lyrics ارزیابی حس هویت در خودنگاره ی مولانا بر اساس تحلیل غزلیات شمس 91 116 5314 10.22099/jba.2019.31118.3173 FA بی‌بی سمیه حسینی باغسنگانی دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران احمد خاتمی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید بهشتی عبدالحسین فرزاد دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران محمدهادی هادیزاده دکترای مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2018 10 14 Shams’s lyrics can be called Mowlana’s mystical, romantic experience of the world (inward and outward), which is reflected from Rumi’s attitudes and thoughts and influenced by his self-concept. Accordingly, in this study, we define the lyrics as Rumi’s self-portrait. We are going to present a sense of identity in this self-portrait as far as possible by analyzing lyrics with a psychological approach. In order to analyze the content of lyrics, the first step is to set up and define a cognitive model as personal interpretations based on a number of methods as: self-concept, real self, self-ideal, possible self, schema, self-expression, and social-expression, in accordance with the principles of psychology and based on that, by analyzing the lyrics, the sense of identity and level of its usage in poet’s mind and tongue and writing of his relic like Rumi’s lyrics get evaluated. Finally, by analyzing the data using the scientific method, we have shown that the self-identity components in Rumi’s lyrics are changed, and through the path of spiritual journey, they are positively, valuable, and has been adopted in a unique way with positive and growth-oriented self-expressions. غزلیات شمس را می‌توان تجربه‌ی عارفانه‌‌عاشقانه‌ی مولانا از جهان (درون و برون) دانست و از آنجایی که غزلیات، بازتاب احوال و تفکرات وی است، در این پژوهش غزلیات شمس با عنوان «خودنگاره‌ی مولانا» معرفی و تحلیل می‌شود. برآنیم که با رویکرد روان‌شناسانه، حس هویت را در خودنگاره‌ی وی (تا آنجایی که مقدور است) ارزیابی و معرفی کنیم. برای این هدف در قدم اول، الگوی شناختی با عنوان تعابیر شخصی بر پایه‌ی تحلیل: خودپنداره، خود واقعی، خود آرمانی، خود ممکن، طرح‌واره، جامعه‌بیانگری و خودبیانگری، منطبق بر اصول روان‌شناسی تنظیم و تعریف می‌گردد و براساس آن، ابیات تحلیل و حس هویت فردی و میزان کاربرد آن در ذهن و زبان شاعر و نگارش اثری چون غزلیات شمس ارزیابی می‌شود. درنهایت با تحلیل داده‌ها به روش علمی نشان دادیم که مؤلفه‌های حس‌ هویت در غزلیات شمس به‌صورت سازگار، مثبت، رشدگرا و با روش منحصر‌به‌فرد تجربه شده است یا وجود دارد.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 The Evolution of "Tasbib" in the Poetry of Khorasani and Iraqi Styles سیر تحوّل «تشبیب» در شعر سبک‌های خراسانی و عراقی 117 138 5471 10.22099/jba.2019.32918.3331 FA الهام حسینی سده دانشجو دانشگاه اصفهانگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان ،ایران حسین آقاحسینی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان سعید شفیعیون دانشگاه اصفهانگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان ،ایران Journal Article 2019 03 13 Abstract The ode (Qesīda), one of the oldest forms of Persian poetry. To rhetoricians, odes have four sections: tasbib, main body, pseudonym ( takhalos)and sharita. This study seeks to examine the evolution of tasbib in both Khorasanian and Iraqi styles. To accomplish that, the researchers have examined this issue from various perspectives. The prose and poetic works of Khorasani and Iraqi styles have been studied to answer the following questions: what changes did tasbib undergo during the designated period of time? What was the basis for such changes and what factors led to such evolution? What was the poet's viewpoint about the introduction of the odes? Was tasbib viewed differently by writers and poets? چکیده قصیده که از کهنترین قالبهای شعر فارسی است، از دیدگاه بلاغیون به چهار بخشِ «تشبیب»، «تنهی اصلی»، «تخلّص» و «شریطه» تقسیم میشود. این پژوهش در پی بررسی سیر تحوّل تشبیب قصیده در دو سبک خراسانی و عراقی است و برای دستیابی به نتیجهی مطلوب، این موضوع را از جوانب گوناگون مطالعه خواهد کرد؛ بنابراین با بررسی آثار منظوم و منثور دو سبک خراسانی و عراقی در پی پاسخ به پرسشهایی از این قبیل است: تشبیب قصاید در طول دورهی مطالعاتی این پژوهش چه تغییر و تحوّلاتی یافتهاست؟ تحوّل تشبیب بر چه اساسی بوده و چه عناصری در این زمینه مؤثر بودهاند؟ دیدگاه شاعر بهعنوان یک شعرشناس دربارهی مقدّمهی قصاید چه بوده است؟ آیا تشبیب از دیدگاه نویسندگان متون منثور با دیدگاه شاعران متفاوت است؟ «وجود مضامین اشعار فارسی در محتوای تشبیب در متون سدههای ششم تا هشتم هجری علاوهبر تأثیرپذیری و پیروی از مضامین اشعار عرب»، «معرّفی و شناسایی تشبیب»، «بررسی تحوّلی نو در شناخت تشبیب در اواخر قرن هشتم» و «شباهت ساختاری و محتوایی تشبیب در متون منثور» از نتایج این پژوهش بهشمار میآیند.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 A Review of the Verses added to Maktubat-e- Sadi in Stone Prints درنگی بر چگونگی پیوند ابیات الحاقی در چاپ‌های سنگی مکتوبات صدی 139 170 5454 10.22099/jba.2019.33809.3412 FA محمّدصادق خاتمی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران سلمان ساکت استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2019 05 31 Abstract As researchers of the handwritten versions assume, reader of such texts tend to attach and add their understanding of the stories, statements or poems in the margin of the texts. Later, these attachments are added to the main text by some writers. These additions are either intentional and unintentional; the former is generally introduced either by those who intend to rewrite the manuscript for themselves or by those who were both writers and correctors of the handwritten texts. This has been manifested in stone prints of the Maktubat-e-Sadi as the most important Persian work by Sharaf al-dîn-e Maneri (1263 ? - 1380). In stone prints of this work, the writers have added some verses to the text which have never been in original handwritten versions. The authors of present research have identified the verses added to the main text and indicated how these verses are linked to Maktubat-e-Sadi. Accordingly, the attached verses can be divided into three classes: first the verses by lecturers who lived prior to Maneri, second, verses of speakers who lived after Sharaf al-dîn and third, verses from some anonymous poets. We assume that irrespective of verses having no links to the main text, other added verses in stone prints are related to the Maktubat-e-Sadi for six reasons: 1) emphasizing and confirming meaning, 2) illuminating the Text, 3) completing and complementing the poems' meanings, 4) rendering the meaning in verse, 5) Meaning interpretation and 6) simile and idiomatic expressions. به باور نسخه‌پژوهان، خوانندگان نسخ خطّی به هنگام مطالعه، اگر روایت‌های دیگری از داستان‌ها و عبارتها یا اشعاری مرتبط با متن را در ذهن ‌داشتند، آنها را در حاشیهی نسخه می‌افزودند. این افزوده‌ها چندی بعد به‌وسیلهی برخی از کاتبان به متن وارد شده است. این تصرّفات را می‌توان به دو دستهی عمدی و غیرعمدی تقسیم کرد. تصرّفات عمدی معمولاً به دست کاتبانی وارد متن می‌شود که یا نسخه را برای خود می‌نویسند، یا هم نقش کاتب و هم وظیفهی مصحّح را بر عهده دارند. موضوع اخیر به‌ویژه در چاپ‌های سنگی مکتوبات صدی، مهمترین اثر فارسی شرف‌الدّین مَنیَری (661 ؟ – 782 ق) نمود یافته است؛ زیرا در چاپ‌های سنگی صد مکتوب، ابیاتی از سوی کاتبان به متن افزوده شده است که در دست‌نویس‌های کهن مکتوبات صدی وجود ندارد. نگارندگان در این نوشتار، ابیات افزوده به متن را شناسایی کرده و سپس چگونگی پیوند آنها را با مکتوبات صدی نشان داده‌اند. بر این اساس، ابیات الحاقی را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: نخست ابیات سخنورانی که پیش از درگذشت شیخ منیری می‌زیسته‌اند و دیگر، اشعار گویندگانِ پس از شرف‌الدّین و سوم ابیاتی که شاعران آنها را نمی‌شناسیم. به باور نگارندگان، گذشته از ابیاتی که هیچ پیوندی با متن ندارند، دیگر ابیات افزوده به چاپ‌های سنگی به شش دلیل: 1. تأکید و تأیید معنا؛ 2. ایضاح متن؛ 3. تکمیل و تتمیم معنای اشعار؛ 4. برگرداندن منظوم معنا؛ 5. تداعی معانی؛ 6. تمثیل و مثل، با مکتوبات صدی پیوند می‌یابند.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 Was Manouchehr's Kingdom a Hundred and Twenty Years Old One? A Discussion on Manouchehr's Years of Life and Kingdom, Based on Pahlavi and Historical Narratives and Orally-Narrated Scrolls ) آیا پادشاهی منوچهر صد و بیست سال بود؟ (بحثی درباره‌ی سال‌های زندگانی و پادشاهی منوچهر بر اساس روایات پهلوی، تاریخی و طومارهای نقّالی) 171 192 5460 10.22099/jba.2019.34690.3500 FA محمد شیروئی دانشگاه ارومیه عبدالناصرعبدالناصر نظریانی دانشگاه ارومیه Journal Article 2019 08 28 Abstract Copies of the Shahnameh contain titles that describe the beginning of the kingdom or the title of the event. At the beginning of Manouchehr's kingdom, the following statement "Manouchehr's kingdom was one hundred and twenty years old" is written and in the speech, under " advising Manouchehr", his death is recorded to occur at the age of one hundred and twenty years. The question, therefore, arises as to whether Manouchehr's kingdom was one hundred and twenty years old or he lived for one hundred and twenty years? For, if he lived for one hundred and twenty years, naturally his years of reign must have been fewer than this. Some historical texts and narrated scrolls cite narratives that have described Manouchehr's life for more than one hundred and twenty years. In many historical sources, Moses is a contemporary of Manoochehr Pishdadi, and in the Torah and many historical texts, Moses is mentioned to live for a hundred and twenty years. It is likely that Manoochehr's narratives is confused by that of Moses. In myth-telling narratives, there are examples of the transfer of certain traits and deeds from one character to another, forming the hypothesis that, given the coincidence of Moses and Manouchehr, some features of these characters have been transferred to each other, the most important of which is to attribute Moses's lifespan to Manouchehr's. Therefore, this study attempts to provide answers by examining official and cited sources to prove or disprove this hypothesis as well as discovering the length of Manouchehr's life. در نسخههای شاهنامه سرنویسهایی آمده که در آنها آغاز پادشاهیای یا عنوان رویدادی بیان شده است. در آغاز پادشاهی منوچهر عبارت «پادشاهی منوچهر صد و بیست سال بود» آمده و در گفتار «اندر اندرزکردن منوچهر نوذر را»، مرگ منوچهر در صد و بیست سالگی روی داده است؛ درنتیجه این پرسش به ذهن میرسد که آیا مدّت پادشاهی منوچهر صد و بیست سال بوده یا او صد و بیست سال عمر کرده است؟ زیرا اگر عمر او صد و بیست سال باشد، طبعاً سالهای شهریاری وی باید کمتر از این زمان بوده باشد. در برخی متون تاریخی و طومارهای نقّالی روایتهایی ذکر شده که زندگانی منوچهر را بیش از صد و بیست سال بیان کردهاند. در بسیاری از منابع تاریخی، موسی(ع) معاصر منوچهر پیشدادی است و در تورات و بسیاری از متون تاریخی، طول عمر موسی(ع) صد و بیست سال ذکر شده، که احتمالاً در اثر آمیختگی روایتهای منوچهر با روایتهای موسی(ع) این دوران زندگانی به منوچهر منسوب شده است. در روایات اساطیری-حماسی نمونههایی از انتقال برخی ویژگیها و کردارها از یک شخصیت به شخصیت دیگر دیده میشود که باعث شکلگیری این فرضیه میشود که با توجه به همزمانی موسی و منوچهر، احتمالاً برخی از ویژگیهای آنها به یکدیگر منتقل شده که مهمترین آنها نسبتدادن طول عمر موسی(ع) به منوچهر است. از این رو در این پژوهش سعی شده با بررسی منابع رسمی و نقّالی برای اثبات یا رد فرضیهی مذکور و همچنین مشخصنمودن سالهای زندگانی منوچهر پاسخهایی عرضه شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 The Discourse Analysis of "The Long Ode to Suffering to the Resurrection", Based on the Laclau’s and Mouffe’s Critical Theory تحلیل گفتمان «قصیده‌ی در‌از راه رنج تا راه رستاخیز» با الگوی لاکلائو و موف 193 218 5411 10.22099/jba.2019.33615.3399 FA حافظ صادق پور عضو هیأت علمی تمام وقت گروه زبان و ادبیات فارسی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد آستارا، دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی محمد پارسانسب استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی تهران Journal Article 2019 05 18 Abstract The present article examines Siavash Kasrai's narrative poem "The Long Ode to Suffering to the Resurrection" employing the critical approach given by Laclau and Moff. It is to show the social conflict and the issues prominent in terms of gaining power in the discourse of the fifties. Substituting the status of " Ummah " for " nation ", together with emphasizing freedom and equality in the struggle against the dominant discourse, is the technique of the critical discourse employed by Kasrai. The main purpose of this study is to introduce the discourse of Siavash Kasraei which is in conflict with the dominant discourse of the time as well as the way issues (concepts) are formed and created by discourse. The most remarkable finding of this research is the discursive techniques used by Kasrai, i.e. highlighting discourse and focusing on metaphorical aspect of discourse, which during social crisis presents ideal images of 'we' against 'others'. The artistic and poetic aspects of this poem are overshadowed by its ideological and political aspect. مقاله‌ی پیش رو، شعر روایی «قصیده‌ی دراز راه رنج تا رستاخیز» کسرایی را با رویکرد تحلیل گفتمان لاکلائو و موف بررسی و تحلیل می‌کند تا ستیز اجتماعی و هویت سوژه‌ها را به لحاظ کسب قدرت در دل گفتمان دهه‌ی پنجاه شمسی روشن سازد. جایگزینی دالِ «ملّت»، به جای «امّت» و برجسته‌سازی آزادی و برابری در ستیز با گفتمان مسلط، برآمده از شگرد و ساختار گفتمان انتقادی کسرایی‌ است. هدف پژوهش حاضر معرفی گفتمان سیاوش کسرایی در ستیز با گفتمان مسلط زمانه است و چگونگی شکل‌گیری و خلق سوژه از سوی گفتمان‌ها، سؤال اصلی این پژوهش محسوب می‎شود. مهم‌ترین یافته‌ی این پژوهش همانا شگرد گفتمانی کسرایی، یعنی برجسته‌سازی و وجه استعاری گفتمان است که در شرایط بحران اجتماعی، چهره‌ای آرمانی از گفتمان خودی در برابر آن دیگری ارائه می‌کند. وجه هنری و شاعرانه‌ی این شعر، به دلیل برجستگی سویه‌ی ایدئولوژیک و سیاسی آن، برجسته نیست.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 And Her name is Banu Goshasp (Introducing a Poetic Story about Banu Goshasp's Marriage to Giv Goudarz) ورا نام بانوگشسپ گو است (معرّفی داستانی منظوم از ازدواج بانوگشسپ با گیو گودرز) 219 250 5462 10.22099/jba.2019.34187.3450 FA رضا غفوری دانشگاه حضرت نرجس (س) رفسنجان Journal Article 2019 07 06 Abstract Banu Goshasp, the daughter of Rustam and wife of Giv, is the most famous heroine of Iranian epic poetry. In Shahname, no reference is given to this heroine, but in several texts after Shahname, she has been repeatedly recalled for her heroic actions, and in popular narratives, there are many stories about her victories or failures. One of the major events in Banu Goshasp's life is the story of her marriage to Giv, the son of Goudarz, and her giving birth to Bijan. Their marriage is narrated in three verses, as follows: first, a brief narrative that has been added to some manuscripts of Shahname since the eighth century onwards; second, the well-known narrative that has been appeared in the fourth part of the Banu Goshasp-Nama verse; and third, the less known narrative, written in one of the manuscripts of Shahname, which has so far received scant attention. In this paper, we will first examine these three versified narratives and analyze the edited version of the third narrative. چکیده بانوگشسپ، دختر رستم و همسر گیو، معروف‌ترین پهلوان بانوی ادب حماسی ایران است. در شاهنامه از این قهرمان نام برده نمی‌شود؛ امّا در چند متن پهلوانی پس از آن، از پهلوانی‌های او یاد می‌شود و در روایات عامیانه نیز داستان‌های بسیاری دربارهی پیروزی‌ها یا ناکامی‌ها او آمده است. یکی از حوادث مهم زندگی بانوگشسپ، داستان ازدواج او با گیو پسر گودرز است که از این پیوند، بیژن به دنیا می‌آید. از ازدواج این دو قهرمان، سه روایت منظوم به دست ما رسیده است: نخست، روایت کوتاهی که به برخی دستنویس‌های شاهنامه از قرن هشتم به بعد افزوده شده است؛ دوم، روایت معروفی که در بخش چهارم منظومهی بانوگشسپ‌نامه آمده است؛ سوم، روایت کمتر شناختهشده‌ای که در یکی از دستنویس‌های شاهنامه کتابت شده و تاکنون پژوهشگران به آن توجه نکردهاند. در این مقاله پس از بررسی این سه روایت منظوم، متن پیرایش شدهی روایت سوم را می‌آوریم، سپس به تحلیل روایت اخیر خواهیم پرداخت.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 Analysis and Pathology of the Most Important Approaches to Criticisms of Akhavan- Sales' poems in Indexed Articles (1991-2016) تحلیل و آسیب‏شناسی مهم‏ترین رویکردهای‏های نقد بر اشعار اخوان ثالث در مقاله‏های نمایه شده(1370- 1395) 251 273 5475 10.22099/jba.2019.34733.3506 FA محمد مرادی استادیار دانشگاه شیراز فاطمه احمدی دانشگاه شیراز/ دانشجو Journal Article 2019 09 02 Abstract One of the main branches of contemporary poetry criticism, paying attention to the features of poets' works, is based on approaches common in criticism. Among the prominent poets of this century, Mehdi Akhavan-Sales (1928-1990), has a prominent status in contemporary poetry research and many critics have criticized his poems from various perspectives. Considering the importance of the research conducted so far, the present article, to better understand approaches taken in the research performed on poems of Akhavan-Sales, along with the criticisms of his poems, has employed the content analysis method, with the emphasis given to three main approaches of aesthetics, symbolism and archetypal mythology. To accomplish this, 52 articles indexed in the period (1991 to 2016), have been classified, introduced and critiqued. The findings show that aesthetic criticism with an emphasis on abnormality have had the highest frequency in research conducted in this field. In the reviewed articles, while more attention has been paid to the archaic, narrative and mythological aspects of poems of Akhavan-Sales, many other aspects of his poetry have been neglected by academic researchers. Among the scientific and methodological drawbacks of the articles, it is found that researchers have neglected the research background, chose repetitive topics, failed to assign specific research scope, and have,at times, conducted research based on their personal tendency. چکیده یکی از شاخه‏های اصلی در نقد شعر معاصر، توجه به ویژگی‏های آثار شاعران، بر پایه‏ی رویکردهای رایج نقد بوده است. از میان شاعران مطرح سده‏ی اخیر، مهدی اخوان‏ ثالث(1307- 1369)، باتوجه به مقبولیت اشعارش، نمودی شاخص در پژوهش‏های شعر معاصر داشته و منتقدان بسیاری، به نقد اشعار او از زوایای گوناگون پرداخته‏اند. با نظر گرفتن اهمیت پژوهش‏های انجام‏شده، در شناخت بهتر وضعیت اخوان‏پژوهی و رویکردهای اصلی نقد اشعار او، در این مقاله، به روش تحلیل محتوا و با تاکید بر سه رویکرد اصلی زیبایی‏شناسی، نمادگرایی و اسطوره‏ای -کهن‏الگویی، تعداد ‍‍52 مقاله‏ی نمایه شده در محدوده‏ی زمانی (1370 تا 1395)، طبقه‏بندی، معرفی و نقد شده است. نتایج نشان می‏دهد، نقدهای زیبایی‏‏شناسی با تاکید بر هنجارگریزی، بیش‏ترین بسامد را در پژوهش‏های این حوزه داشته است. در مقالات بررسی شده، همچنین بیش از همه بر جنبه‏های باستان‏گرایانه، نقد روایی و اسطوره‏ای اشعار اخوان توجه شده و بسیاری از جنبه‏های دیگر شعر او از نظر پژوهشگران دانشگاهی مغفول بوده است. از آسیب‏های علمی و روش‏شناسی مقالات نیز باید به بی‏توجهی پژوهشگران به پیشینه‏ی تحقیق و انتخاب موضوع‏های تکراری، نداشتن محدوده و روش مشخص پژوهش و برخی اجتهادات ذوقی اشاره کرد.

معاونت پژوهشی دانشگاه شیراز شعر پژوهی(بوستان ادب) 2008-8183 12 4 2021 02 19 Correction and Explanation of a Stanza by Sa'di: "The Candle Should Be Taken out of This House and Blown out!" مقاله کوتاه: تصحیح و توضیح بیتی از سعدی: شمع را باید از این خانه به‌در بردن و کُشتن... 274 283 5540 10.22099/jba.2020.35503.3589 FA محمد هادی خالق زاده استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی ایران - واحد یاسوج 0000-0002-3873-286X Journal Article 2019 11 12 Abstract To understand a poem, it is not enough to understand the meanings of words, terms and their combinations; Rather, being equipped with the scientific knowledge, social conditions, art, and cultures of the time of composing the poem helps us to understand it better. The verse "The candle should be taken out of this house and blown out / so that the neighbor does not beware that you are in our house" has received different recordings and different interpretations in the course of corrections and descriptions of Sa'di's sonnets. The author, having briefly reviewed the descriptions of Sa'di's sonnets, found that the commentators either did not explain this verse because they considered it too simple to be explained, or ignored some of the words in this verse; This made the description of this famous verse necessary. While examining and comparing different versions and explanations of Sa'di's sonnets, the present study seeks to find the most logical and correct meaning of his sonnet, the meaning that is based on the popular culture of Shiraz and perhaps that of other parts of Iran. برای فهم یک شعر پیبردن به معانی واژهها، اصطلاحات و ترکیبها کافی نیست؛ بلکه آگاهی از دانشها، کُنشها، اوضاع اجتماعی، هنرها و فرهنگهای روزگار سرایش شعر، به درک آن، کمک بسزایی مینماید. بیت «شمع را باید از این خانه به در بردن و کُشتن/ تا که همسایه نگوید که تو در خانهی مایی» در تصحیحها و شرحهای غزلیات سعدی ضبطهای گوناگون و معانی متفاوتی دارد. نگارنده با مروری کوتاه بر شرحهای غزلیات سعدی دریافت که شارحان یا به دلیل سادهانگاریِ بیت، آن را شرح نکردهاند، یا به برخی لغات موجود در این بیت بیتوجه بودهاند؛ پس شرح این بیت مشهور سعدی لازم به نظر رسید. این جُستار در پی آن است تا ضمن بررسی اختلاف نسخ و تحلیل شرحهای مختلف غزلهای سعدی از منظری جدید، به منطقیترین و کمخطاترین معنا دست یابد. معنایی که مبتنیبر فرهنگ تودهی مردم شیراز و شاید دیگر نواحی ایرانزمین باشد.