گسست گفتمانی و تولید نمایه‌‌های معنایی درخشان ویژگی سبکی شعر سپید شاملو

Document Type : Research Paper

Author

10.22099/jba.2020.35420.3581

Abstract

شعر سپید شاملو در میان سپیدسرایان فارسی برجستگی قابل ملاحظه‌ای یافته است و این برجستگی چندان آشکار است که بسیاری می‌گویند: شاملو راهی را که خود رفته، به دیگران نشان نداده است. پرداختن به عوامل این برجستگی، مسئلۀ پژوهش حاضر است؛ با طرح این پرسش که کدام خصیصۀ سبکی شعر او را از دیگر سپیدسرایان متمایز کرده‌، به بررسی مسئلۀ مذکور می‌پردازیم. فرض پژوهش این است ‌که در شعر شاملو، گسست گفتمانی موجب تولید نمایه‌‌های معنایی درخشان و منحصربه‌فرد شده و تمایز سبکی شعر او را پدید آورده است. بررسی نمونه‌هایی از شعر شاملو در تقابل با شعر سپید منوچهر آتشی، بیژن جلالی، طاهره صفارزاده و مفتون امینی نشان می‌دهد که تغییر و توسعۀ معنا در طی فرآیندهای گفتمانی، ایجاد گسست گفتمانی، درآمیختن گفتمان‌های متقابل و تولید نمایه‌های معنایی درخشان که حاصل کارکرد چندگانۀ لایۀ حسی- ادراکی است، عواملی هستند که چگالی معنایی شعر سپید شاملو را بیش‌تر کرده و شعر او را درمیان سپیدسرایان برجسته نموده است؛ چنان‌که می‌توان گفت آن دسته از شعرهای شاملو که نشان‌دهندۀ سبک فردی اوست و یا در اصطلاح سبک‌شناسی اثر انگشت او را داراست، به سبب همین ویژگی‌ها است.

Keywords

Journal of Poetry Studies (boostan Adab)

Articles in Press, Accepted Manuscript
Available Online from 15 October 2020

Files

Share

How to cite

Statistics