مجله علمی پژوهشی شعرپژوهی (بوستان ادب) دانشگاه شیراز

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 دانش‌آموخته‌ی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. ‏

چکیده

یکی از آثار ماندگار و کاربردی در پژوهش‌های معاصر شعر فارسی، فرهنگسخنوران است که به کوشش عبدالرسول خیّامپور در دو جلد تدوین یافته است. مؤلّف در این اثر، فهرستی از تخلّصِ شاعران فارسی‌زبان را بر اساس حروفِ الفبا ترتیب داده است که پژوهش‌گر می‌تواند با مراجعه به تخلّص شاعر مورد نظر خود، منابعی را درباره­ی آن سراینده شناسایی کند. این فرهنگ با همه­ی ارج و اهمیّتی که دارد، مانندِ هر اثر بزرگ دیگر، خالی از ایراد و اشکال نیست و گویا تاکنون توجّه ناقدان و صاحب‎نظران را به خود جلب نکرده است. مقاله­ی حاضر می‌کوشد به‌اختصار، تعدادی از همین مشکلات و چالش‌ها را که خواننده در استفاده از فرهنگ سخنوران با آن‌ها مواجه می‌شود، با دیگر پژوهش‌گران در میان بگذارد. از عمده ایرادهای این اثر، ایجادِ دو یا چند مدخل برای یک شاعر است. همین امر سبب می‌شود که خواننده هنگام رجوع به یک مدخل، از دیگر مدخل‌ها و اطّلاعاتی که در ذیلِ آن‌ها آمده است، بازبماند. به همین منظور، در این یادداشت ابتدا مقدّمه‌ای در معرّفی فرهنگ سخنوران و شیوه­ی نگارش آن خواهد آمد. در ادامه، خواننده با برجسته‌ترین علّت‌هایی که باعث شده در این فرهنگ برای بعضی شعرا، دو یا چند مدخل ایجاد شود، آشنا خواهد شد و درمی‌یابد که مؤلّف گاه برای یک شاعر، هم با نام و هم با تخلّص، مدخل ایجاد کرده است؛ چنان‌که در مواردی، هم با شهرت و هم با اسم. گاه تصحیف موجب دو یا چندگانه‌خوانی شده است. در مواردی مؤلّف خود القابی را برای یک شاعر برساخته و دو یا چند مدخل در نظر گرفته است. بعضی از سرایندگانِ بدون تخلّص، با دو نسبت، مدخل شده‌اند. در جاهایی نیز، دو تخلّصِ کاملاً مشابه، و به صورت متوالی، برای یک شاعر مدخل شده است.
 
 
 
 

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

A Critique on Dictionary of Literary Figures with a Focus on the Poets of Fars

نویسندگان [English]

  • Hamidreza FahandejSaadi 1
  • Abbas Parsatalab 2

1 Phd Candidate of Persian Language and Literature ,Univercity of Tehran, Tehran, Iran

2 Phd Candidate of Persian Language and Literature ,Univercity of Tehran, Tehran, Iran

چکیده [English]

 
In Dictionary of Literary Figures (Farhang-e Sokhanvaran) written by Abdul Rasul Khayyāmpour (Tahbazzadeh) in two volumes, the pennames of Persian-speaking poets are listed alphabetically. The author has provided relatively detailed sources for each poet under each entry so that the researcher can use them by referring to the penname of the poet of his/her choice. To compile this work, the author has used 245 sources, both books and articles, mainly from biographical notes (tazkireh) as well as historical works. This valuable and unique list was first published in 1961 in one volume. According to the introduction to this work written by the Khayyāmpour family, after the first publication of the book (1961), the author pursued his research until 1976 to complete the Dictionary until his death in 1979. His family then undertook the task of finalizing the compilation of the mentioned work in 1989 and published it. Dictionary of Literary Figures is an invaluable and useful resource that apparently has no counterpart in the Persian language and is considered an initiative of Khayyāmpour. With all the merits and practical aspects of this work, it still suffers from many flaws which should be brought to the attention of the researchers in order to help them extract the maximum information from it.
 
 
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • penname
  • Khayyāmpour
  • ‎‏ ‏poets of Fars
  • Dictionary of Literary Figures
آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن. (1403). الذریعة الی تصانیفِ الشّیعه. ج 9، بیروت: دارالاضواء.
آل تقی، معین‌الدّین. (1375). «فرهنگ سخنوران». رشد معلّم، سال 15، شماره­ی 121، صص 62-63.
برقعی، سید محمدباقر. (1330). سخنوران نامی معاصر. تهران: امیرکبیر.
بسمل، علی‌اکبر نوّاب شیرازی. (1371). تذکره­ی دلگشا. تصحیح منصور رستگار فسایی، شیراز: نوید.
بنارسی، علی ابراهیم خان. (بی‌تا). صحف ابراهیم. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی توبینگن (برلین). شماره­ی 3051.
ــــــــــــــــــــــــ (1385). صحف ابراهیم. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
بهوپالی، سید علی حسن‌خان. (1390). تذکره­ی صبح گلشن. مقدمه، تصحیح، تکمیل و تحشیه مجتبی بُرزآبادی فراهانی، تهران: اوستا فراهانی.
پارساطلب، عبّاس؛ فهندژسعدی، حمیدرضا. (1403). «خلیلِ شیرازی و مثنوی «انوشیروان و زن پارسا». پژوهش‌های نسخه‌شناسی و تصحیح متون، دوره­ی 3، شماره­ی 5، بهار و تابستان، صص 226-263.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ. (1404). «ملّا آنی و ساقینامه­ی نوشناخته­ی او». یازدهمین همایش ملّی پژوهش­های زبان و ادبیات فارسی، اردیبهشت و خرداد، دانشگاه بین­المللی امام خمینی (ره).
جُنگ اشعار. نسخه­ی خطی کتاب‌خانه­ی مجلس شورای اسلامی. شماره­ی 13875.
حسینی فسایی، حسن. (1388). فارسنامه­ی ناصری. تصحیح و تحشیه منصور رستگار فسایی، تهران: امیرکبیر.
خاضع، اردشیر. (1341). تذکره­ی سخنوران یزد. حیدرآباد دکن: خاضع.
خوشگو، بندرابن داس. (1368ق). سفینه­ی خوشگو. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی مجلس شورای اسلامی. شماره­ی 403.
ـــــــــــــــــــــ. (1330ق). سفینه­ی خوشگو. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی مجلس شورای اسلامی. شماره­ی 209206.
خیّامپور، عبدالرسول. (1368). فرهنگ سخنوران. تهران: طلایه.
دانشنامه­ی جهان اسلام. (1390). مدخلِ عبدالرسول خیّامپور. نویسنده­ی مدخل یعقوب آژند، زیر نظر غلامعلی حدّاد عادل، ج 16، صص 579-580. تهران.
داور، شیخ مفید. (1347ق). مرآه‌الفصاحه. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی دانشگاه تهران. شماره­ی 9113.
___________ ( 1371). مرآه‌الفصاحه. تصحیح محمود طاووسی، شیراز: نوید.
دهخدا، علی‌اکبر. (1377). لغتنامه­ی دهخدا. تهران: دانشگاه تهران.
دنبلی، عبدالرزاق‌بیگ. (1342). نگارستان دارا. تصحیح عبدالرسول خیّامپور، تبریز: مؤسسه­ی تاریخ و فرهنگ ایران.
دیوان‌بیگی، احمد. (1364). حدیقه‌الشعراء. تصحیح عبدالحسین نوایی، تهران: زرّین.
رازی، امین‌احمد. (بی‌تا). هفت‌اقلیم. تصحیح جواد فاضل، تهران: علمی و ادبیّه.
ــــــــــــــــ (1389). هفت‌اقلیم. تصحیح محمدرضا طاهری (حسرت)، تهران: سروش.
رکن‌زاده­ی آدمیّت، محمدحسین. (1337-1340). دانشمندان و سخن‌سرایان فارس. 5 جلد، تهران: اسلامیه و خیّام.
شریفی، زهرا. (1386). ضمیمه‌ای بر فرهنگ سخنوران استاد خیامپور. پایان‌نامه­ی کارشناسی ارشد دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین.
صادقی‌بیگ افشار (کتابدار). (1327). مجمع‌الخواص. ترجمه­ی عبدالرسول خیّامپور، تبریز: اختر.
صبا، محمدحسین مظفّر. (1343). تذکره­ی روز روشن. تصحیح محمدحسین رکن‌زاده (آدمیّت)، تهران: رازی.
صفوی، سام­میرزا. (1314). تحفه­ی سامی. تصحیح حسن وحید دستگردی، تهران: ارمغان.
ــــــــــــــــ (1384). تحفه­ی سامی. تصحیح رکن­الدین همایونفرخ، تهران: اساطیر.
فرصت شیرازی، محمد نصیر. (1314). آثار عجم. به اهتمام سیدمحمّد تاجر شیرازی (چاپ سنگی)، بمبئی: ناصری.
فهندژسعدی، حمیدرضا. (1400). «آگاهی‌های تازه درباره­ی ز گهواره تا گور دانش بجوی و سراینده­ی آن». شعرپژوهی، سال 13، شماره­ی 2، صص 149-172. https://doi.org/10.22099/jba.2020.36002.3652
____________­­ (1401). «آگاهی‌هایی دیگر از شاعر ز گهواره تا گور دانش بجوی و خاندان او». گزارش میراث، شماره­ی 92-93، صص 67-72.
قابل شیرازی. (بی‌تا). دیوان. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی مرکزی دانشگاه تهران. شماره­ی 2922.
­­­­ قاجار، هولاکو. (بی‌تا). تذکره­ی خرابات. نسخه­ی خطّی کتاب‌خانه­ی مجلس شورای اسلامی. شماره­ی 207154.
ــــــــــــــ­­ (1344). مصطبه­ی خراب. تصحیح عبدالرسول خیّامپور، تبریز: شرکت چاپ کتاب آذربایجان.
گروسی، فاضل‌خان. (1376). انجمن خاقان. با مقدّمه­ی توفیق سبحانی، تهران: روزنه.
گلچین معانی، احمد. (1348). «آل بنجیر». مجلّه­ی دانشکده­ی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، سال پنجم، شماره­ی 2، صص 192-223.
ـــــــــــــــــــ (1369). کاروان هند. 2 جلد، مشهد: آستان قدس رضوی.
محمداصلح میرزا. (1346). تذکره­ی شعرای کشمیر. تصحیح و تکمیل سید حسام‌الدین راشدی، لاهور: آکادمی اقبال پاکستان.
محمودی، طاهره. (1391). ذیلی بر فرهنگ سخنوران. پایان‌نامه­ی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران.
مدرّس، میرزا محمدعلی. (1374). ریحانه‌الادب. 8 جلد، تهران: خیّام.
مشار، خانبابا. (1343). مؤلّفین کتب چاپی فارسی و عربی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
معصوم­علی‌شاه، محمدمعصوم شیرازی. (1382). طرائق‌الحقائق. تصحیح محمدجعفر محجوب، تهران: سنایی.
مهدوی، مصلح‌الدین. (1334). تذکره­ی شعرای اصفهان. اصفهان: تأئید.
نصرآبادی، محمدطاهر. (1317). تذکره­ی نصرآبادی. تصحیح حسن وحید دستگردی، تهران: ارمغان.
نوایی، امیرعلیشیر. (1363). مجالس‌النفائس. به اهتمام علی‌اصغر حکمت، تهران: منوچهری.
واله­ی داغستانی، علی‌قلی. (1384). ریاض­الشعرا. تصحیح محسن ناجی نصرآبادی، تهران: اساطیر.
هدایت، رضاقلی‌خان. (1381). مجمع‌الفصحاء. به کوشش مظاهر مصفّا، تهران: امیرکبیر.
ـــــــــــــــــــ. (1388). ریاض‌العارفین. تصحیح ابوالقاسم رادفر و گیتا اشیدری، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.