مجله علمی پژوهشی شعرپژوهی (بوستان ادب) دانشگاه شیراز

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشجوی دکتر ی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران. تهران. ایران

چکیده

 
 
شیخ ابوالقاسم محمّد امری شیرازی (مقتول به سال 999 ق) ظاهراً از نوادگان بایزید بسطامی بوده است و از اشخاص برجسته‌ی فرقه‌ی نقطویّه در نیمه‌ی دوم قرن دهم به شمار می­آید. نهضت فکری نقطویّه که ابوالقاسم امری چشم و جان خود را برای ترویج و اصلاح آن از دست داد، در سال 800 ق، به وسیله‌ی محمود پسیخانی بنیان نهاده شد و پس از حدود دویست سال جنبش آشکار و نهان به سبب مخالفت‌ها و سرکوب‌های شدید و مکرّر صفویان، ریشه­کن شد و بیشتر آثار مکتوب این فرقه از میان رفت. به سبب کمبود منابع و هم‌چنین خودداری مورّخان و تذکره­نویسان از ذکر نقطویان، تا کنون اثر جامعی درباره‌ی تاریخ و عقاید آنان شکل نگرفته است. هدف این تحقیق آن است که با مطالعه و بازسازی احوال و آثار امری شیرازی، ورقی به تاریخ فرقه‌ی نقطویّه و سطری به تاریخ اندیشگانی ایران بیفزاید. ابتدا مختصری به معرفی فرقه‌ی نقطویّه، مؤسّس و آثارش پرداخته می‌شود. سپس می‌کوشد تا بر اساس منابع دست­اوّل و گفته­های خود شیخ ابوالقاسم امری شیرازی، زندگینامه­ای نسبتاً قابل قبول از این اندیشمند ارائه دهد. بازسازی تاریخ­های کلیدی زندگانی او، تأمّلاتی در نقطوی­‌گری او با پس­زمینه­ای شیعی و نیز اسماعیلی­بودن او، از مهمترین مطالب این بخش است. سپس، ضمن بازخوانی و بررسی آثار به‌جای مانده از امری شیرازی، به معرّفی چهار منظومه‌ی نویافته از وی، با نام‌های ذکر و فکر، انوارالعیون، سرّ الف و محیط‌المعانی پرداخته شده است. این منظومه‌ها به مناسبت دربرداشتن اندیشه­ها و باورهای نقطویان بسیار ارزشمند، و استفاده از آن‌ها برای تدوین عقاید و نظریّات این فرقه ضروری و کارآمد است. 
 
 

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

New Findings about the Works of Noqtaviyan Based on the Newly Discovered Biography and Poems of Amri Shirazi

نویسنده [English]

  • Hamidreza Fahandezhsaadi

PhD Student of Persian Literature and Language. University of Tehran. Tehran, Iran

چکیده [English]

Noqtaviyah is a branch of the Hurufiyah movement, founded by Mahmud Pasikhani (died 1427 AD) In the 15th century AD. This is why the followers of this movement are sometimes called Pasikhaniyan and sometimes Mahmudian. Mahmud Pasikhani himself was initially a follower of Fazlullah Na’imi Astarabadi (died 1393 AD), the founder of the Hurufiyah, who was later rejected by Na’imi due to his excessive materialistic beliefs. The beliefs of the Noqtaviyah include materialistic-reincarnation ideas, elements of ancient Iranian, and tendencies of chauvinism and blasphemy (from the point of view of the refutationists). The aforementioned group lived in secret for about a century and in that state they devoted themselves to propagating their teachings, and as can be seen from a number of sources, they had connections with the remnants of the Ismailis in the 16th century AD. Noqtaviyan were persecuted and searched many times from the second half of the sixteenth century until they were severely suppressed and massacred in several stages, especially in the years (1574 and 1585 AD). In the meantime, many scholars and preachers of the Noqtaviyah were also destroyed, as were their works. Abul-Qasim Muhammad Amri Shirazi is one of the extraordinary and at the same time one of the most controversial figures of the Noqtaviyah movement in the sixteenth century. As the chroniclers have written, Amri was an unparalleled figure in the sciences of the occult, numbers and mysteries, and therefore in a short period of time, many people gathered around him. Due to the dissemination of his ideas, which were considered atheistic by the rulers and people of his time, he first became blind in the year (1565 AD) and finally was murdered in the year (1590 AD) while he had repeatedly insisted on his monotheistic faith and renounced the propagation of the religion of Mahmud Pasikhani. Apparently, Amri Shirazi had many works of poetry, most of which have been lost today. In this article, a large number of poems by Amri Shirazi are discovered and introduced from manuscripts and lesser-known sources.
 
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Noqtaviyah
  • ‎‏ ‏Amri Shirazi
  • Fekr va Zekr
  • Anwar al-Oyoun
  • Sirr-e Alef
  • Mohit al-Ma'ani.‎‏ ‏
آذری اسفراینی، حمزه بن علی. (۱۳۸۹). دیوان. تصحیح احمد شاهد، اسفراین: آستوئن.
امری شیرازی، ابوالقاسم محمّد. (بی‌تا). سرّ الف. نسخه‌ی خطّی کتابخانه‌ی آیت‌الله گلپایگانی، قم: شماره‌ی ۲/۷۸۰۲ ـ ۱۸۲/۳۹.
ــــــــــــــــــــــــــــ. (بی‌تا). مثنوی فکر و ذکر. نسخه‌ی خطّی کتابخانه‌ی موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی: شماره‌ی ۵/۱۱۰۹.
اوحدی دقاقی بلیانی، تقی الدین محمّد. (۱۳۸۸). عرفات­العاشقین و عرصات­العارفین. ج۱. تصحیح محسن ناجی نصرآبادی، تهران: اساطیر.
ایوانف، ولادیمیر؛ ­کربن، هانری. (۱۳۸۲) مکاتبات. به­کوشش زابینه اشمیتکه، ترجمه‌ی ع. روحبخشان، تهران: مجلس شورای اسلامی.
بداؤنی، عبدالقادر بن ملوکشاه. (۱۳۸۰). منتخب­التواریخ. تصحیح مولوی احمدعلی صاحب [با مقدمه و اضافات توفیق ه‍. سبحانی] ج۲، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
کاشانی، تقی­الدین. (۱۳۸۴). خلاصه­الاشعار: بخش کاشان، به کوشش ادیب برومند وکهنمویی، تهران: میراث مکتوب.
جنگ اشعار. (بی‌تا). نسخه‌ی خطّی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران: شماره‌ی ۲۶۲۰.
جنگ اشعار. (بی‌تا). نسخه‌ی خطّی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران: شماره‌ی ۵۴۰۰.
جنگ اشعار. (بی‌تا). نسخه‌ی خطّی کتابخانه ملی: شماره‌ی ۶۳۷.
حاجب شیرازی، حیدرعلی. (۱۳۷۲). دیوان به انضمام: ترجیع­بند عشقنامه امری شیرازی. به اهتمام مهدی آصفی، تهران: جمهوری.
حسینی فسائی، میرزاحسن. (۱۳۶۷). فارسنامه‌ی ناصری. تصحیح و تحشیه منصور رستگارفسائی، تهران: امیرکبیر.
خوشگو، بندرابن داس. (۱۳۸۹). سفینه‌ی خوشگو. دفتر دوم، تصحیح اصغر کلیم، تهران: مجلس شورای اسلامی.
داور، شیخ مفید. (1371). مرآت‌الفصاحه. تصحیح محمود طاووسی، شیراز: نوید.
دهخدا، علی­اکبر. (1377). لغتنامه‌ی دهخدا. تهران: دانشگاه تهران.
ذکاوتی قراگزلو، علیرضا. (1366). «نگاهی تازه به منابع نقطویه». تحقیقات اسلامی، 1 (4)، 31-39.
ــــــــــــــــــــــ . (۱۳۶۸). «نگاهی دیگر به نقطویّه». معارف، 4 (۱و۲)، 55-۶۲.  http://noo.rs/tBMPx.
ــــــــــــــــــــــ. (۱۳۷۴). «آگاهی‌های دیگر از نقطویّه». معارف، 10 (۳۲)، 67-۷۲.  http://noo.rs/VRNyi.
ــــــــــــــــــــــ. (۱۳۷۵). «نقطویّه در تاریخ و ادب». معارف، 11(۳۸)، 32-42.  http://noo.rs/zz8lv.
ـــــــــــــــــــــ . (۱۳۷۸). «دهدارشیرازی و نقد عقاید نقطویّه». آیینه‌ی میراث، 2 (1و 2)،۲1-۲4.
رازی، امین­احمد. (۱۳۷۸). هفت­اقلیم. تصحیح محمد طاهری، تهران: سروش.
رضاقلی‌خان، هدایت. (۱۳۴۴). ریاض­العارفین. به­کوشش مهرعلی­گرگانی، تهران: کتابفروشی محمودی.
رکن­زاده (آدمیت)، محمّدحسین. (۱۳۳۷). دانشمندان و سخن­سرایان فارس. ج۱، تهران: کتابفروشی­های خیّام و اسلامیه.
شیروانی، زین­العابدین. (بی­تا). بستان­السّیاحه. تهران: سنایی و محمودی.
فهندژسعدی، حمیدرضا. (1398الف). تحقیق در احوال و آثار امری شیرازی. پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران.
ــــــــــــــــــــــ (1398ب). «اصطلاحات آیین نقطویّه در گزارش‌ها و اوراق به‌جای‌مانده». سومین همایش بین‌المللی زبان و ادبیات فارسی همدان. https/civilica.com/doc/1001027
کیا، صادق. (۱۳۹۲). نقطویان یا پسیخانیان. تهران: اساطیر.
کیخسرو اسفندیار. (۱۳۶۲). دبستان مذاهب. به اهتمام رحیم رضازاده‌ی ملک، تهران: طهوری.
گلچین معانی، احمد. (1359). تذکره‌ی پیمانه. مشهد: دانشگاه مشهد.
نفیسی، سعید. (1344). تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی. تهران: کتابفروشی فروغی.
نهاوندی، عبدالباقی. (۱۳۸۱). مآثر رحیمی، بخش سوم: زندگی‌نامه­ها. به اهتمام عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
واله داغستانی، علی‌قلی. (۱۳۸۴) ریاض­الّشعرا. ج۱، تصحیح محسن ناجی نصرآبادی، تهران: اساطیر.
یزدان مردان، امر و همکاران. (1379) فهرست نسخه­های خطی انستیتو شرق­شناسی و آثار خطّی تاجیکستان. قم: کتابخانه‌ی آیت‌الله مرعشی نجفی.
Daftary, Farhad. (2012). Historical Dictionary of the Ismailis. United States of the  America, The Scarecrow Press.
Daftary, Farhad. (1992). The Ismailis:Their History and Doctorines. Cambridge  University press.
Ivanow.W. (1963 ). Ismaili Literature. Tehran.