نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

• زهره احمدی پور اناری ¹
• حکیمه دانشور ²
• مهدیه افرا ³

¹ دانشیار گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

² استادیار گروه آموزش زبان و ادبیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

³ کارشناس ارشد آموزش زبان فارسی- دبیر آموزش و پرورش، تهران، ایران

چکیده

در این پژوهش مقطع غزل‌های چهار شاعر قرن هشتم؛ میرکرمانی، خواجوی‌کرمانی، عمادکرمانی و حافظ شیرازی بررسی می‌گردد تا هم کم و کیف درون‌مایه‌ی مقطع غزلیات این شاعران معلوم شود و هم ظرفیت معنایی مقطع غزل مشخص گردد. برای انجام این تحقیق از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده‌است؛ بدین منظور درون‌مایه‌ی تمام ابیات مقطع در دیوان غزلیات چهار شاعر استخراج و بررسی شد. نتایج تحقیق نشان داد که مقطع غزل جایگاهی برای ارائه‌ی درون‌مایه‌های متنوع غنایی و نیز مضامین غیرغنایی است؛ وجود درون‌مایه‌های واقع‌گرایانه از جمله رندانه (که زیربنای آن انتقاد اجتماعی است)، مفاخره، مدح، یادکرد وطن و بیان احوال شخصی در مقطع غزل، ظرفیت‌های معنایی بیت پایانی غزل را می‌افزاید و باعث می‌شود که بیت مقطع در پژوهش‌های تاریخی، جامعه‌شناسی و روان‌شناسی مدّ نظر قرار گیرد. همچنین نتیجه‌ی تحقیق نشان داد که بیت مقطع می‌تواند موضعی برای مضمون‌گرایی یا معناگرایی باشد؛ به‌طوری‌که شاعر مضمون‌پردازی چون میرکرمانی در بیت مقطع نیز به بیان مضامین عاشقانه می‌پردازد، اما شاعر معناگرایی چون حافظ با رویکردی برون‌گرایانه، درباره‌ی خود (با مفاخره و بیان احوال شخصی)، درباره‌ی دیگران (با مدح) و درباره‌ی جامعه (با پند و انتقاد) سخن می‌گوید.
 

کلیدواژه‌ها

• حافظ
• خواجوی کرمانی
• درون‌مایه
• عماد فقیه کرمانی
• مقطع غزل
• میر کرمانی

موضوعات

• متون غنایی

عنوان مقاله [English]

Analyzing the Themes of the Final Lines of Ghazals: An Examination of the ‎Themes of the Final Lines of Mir-e Kermani, Khaju-ye Kermani, Emad-e Faqih-e ‎Kermani, and Hafez-e Shirazi’s Ghazals

نویسندگان [English]

• Zohreh Ahmadypooranari ¹
• Hakimeh Daneshvar ²
• Mahdiyeh Afra ³

¹ Associate Professor, Department of Language and Literature Education, Farhangian University, Tehran, Iran

² Assistant Professor, Department of Language and Literature Education, Farhangian University, Tehran, Iran

³ Senior expert in Persian language education - teacher, Tehran, Iran

چکیده [English]

Theme or subject matter is one of the most important semantic aspects of poetry, defining the poet’s thought and worldview and conveying the poet’s message to the reader. Theme is "the most fundamental and relatively abstract idea that takes concrete expressive form in a literary work" (Modarresi, 2011: 157). The theme of a work is not its topic but the central and main idea that can be expressed directly or indirectly (Cuddon, 2019). This article examines the theme of the final lines (maqta’) in the ghazals of three Kermani poets and Hafez-e Shirazi, the great 8th-century poet. It is noteworthy that since Hafez is a stylistic and one of the greatest writers of ghazal in the history of Persian literature, his poetry is used here as a standard and criterion for the eloquence of expression. Determining the theme of a ghazal and researching it is a challenging task because ghazal writers often use imagery and fill the ghazal’s atmosphere with frequently repeated themes, sometimes causing confusion between love and mysticism. Furthermore, due to the artistic ambiguity and aesthetic aspect of the ghazal, the theme is not expressed explicitly.

کلیدواژه‌ها [English]

• Emad-e Kermani
• Hafez
• Khwaju-ye Kermani
• Mir-e Kermani
• ghazal
• final couplet
• theme.‎